P.A. DE GÉNESTET.
BIJ EEN FANTASIE VAN DEN HEER
J.A. KRUSEMAN.
Daar
vloeit een geur van liefde en zegen,
Van
hemelzin en levensvreugd,
Van
vroeg geloof en jonge jeugd
Van
’s kunstnaars teeder doek u tegen.
En
als ge uw blik, nog onverzaad,
Verliefd,
verteederd en bewogen,
Van
dit blijmoedige gelaat
En
deze vrome, vrolijke oogen
Weêr
in de koude wereld slaat ---
Dan
voelt gij zooveel zoete smarten
Alsof
gij ’t beste deel uws harten
Bij
’t lieve beeld uit ’t
droomgebied
Der
kunst voor eeuwig achterliet.
Julij,
1849.
Anni’s taal
Geen dichter schiep ooit zoeter taal,
Geen schrijver maakt
zulke zinnetjes,
Als gij, bruin wicht,
klein ideaal
Van al uw moeders
vriendinnetjes!
Wie, drommel, leerde u
toch zoo lief
En geestig uw woordjes
te schikken,
Te snappen zoo
onnavolgbaar naïef,
Met mondje en handjes
en blikken?
Ik heb beproefd te
schrijven als gij,
O schalkje! gewoon zijt
te spreken.
Beproefd in proza en poëzij
–
Mijn povere kunst is
gebleken!
Uw stemmetje klinkt zoo
blij, zoo zoet;
De woordekens buitlen
en trippen,
Vol geur en kleur en
toon en gloed,
U van de rozenlippen.
Dus koosden wis in ’t
paradijs
De reine kinderzielen,
Op vrome, kunstelooze
wijs –
Eer ze in de
geleerdheid vervielen?
Gij kunt me zoo zonder
grammatika,
Verbuigen en vervoegen,
Dat ik betooverd te
luisteren sta,
Schier met jaloers
genoegen.
Wie leerde u dat?
Dat leerde u voorwaar
Geen kitt’lig
taalgeleerde,
Geen preeker of geen
redenaar,
Wien Siegenbeek
bekeerde!
Dat leerde u de goede
moeder Natuur,
Die ook de vogels leert
zingen!
Haar lessen zijn,
voorwaar, niet duur –
Doch schraal haar
volgelingen.
Dat leerde u de goede
moeder Natuur,
Zij gaf u die
tooverklanken....
Beleedig haar nooit,
met kunst of kuur,
Blijf steeds háár
eeren en danken!
O, ’k bid voor u, dat
ge immermeer
Moogt praten zoo
natuurlijk,
Een kind van onzen
lieven Heer
Nooit deftig of
figuurlijk.
Dat ge immer op uw schalke tong,
Als thans, uw hartje
moogt dragen,
Een hartje, zoo rein,
zoo frisch, zoo jong,
Schoon – met wat
minder vragen!
Dat uit uw kinderlijk gemoed,
Zoo geestig en lieftallig,
Uw taaltje vloeie steeds zoo zoet,
Eenvoudig, oprecht en bevallig!
Dat God u beware voor ons valsch,
Ons afgesproken taaltje,
Ook voor den Delftschen tongval – als
Voor ’t Rotterdamsche haaltje!
1857.